Erice, met je hoofd in de wolken

Tijdens het heerlijke weekje in Sicilië was het de bedoeling om vooral een beetje te relaxen met een boekje aan het zwembad. Gelukkig kennen we onszelf ook goed, en wisten we al dat we misschien met een eigen auto of met een georganiseerde excursie mee wilden. Een goed boek is prima, maar ja, nu we er toch zijn……dan wil je natuurlijk ook op ontdekkingstocht. Onze eerste excursie was een dagje naar Palermo, waar we de kathedraal bezochten. Maar ook Erice sprak ons aan, dus gaven we ons ook daarvoor op.

Erice

Erice is een Middeleeuws bergdorpje. Het ligt boven op een steile berg, de Monte San Giuliano, in het noordwesten van Sicilië. Het leuke van het dorpje is natuurlijk dat het nog zo authentiek is. Er is sinds de Middeleeuwen weinig veranderd. Logisch, want vol is vol, en de bergtop is redelijk compact vol gebouwd. Het gevolg is dat er nog allemaal kleine straatjes zijn, en er gelukkig niets moderns te vinden is. Er zijn ook verschillende kerken, mooie pandjes, een kasteel en leuke doorkijkjes. Omdat de berg zo’n 750 meter hoog is, heb je ook een fantastisch uitzicht over de omgeving….als het mooi weer is tenminste.

De geschiedenis van Erice

Erice bestaat al heel lang op die berg. Waarschijnlijk heeft een Grieks volk zich in de achtste eeuw gevestigd in het westen van Sicilië. Een Griekse Mythe vertelt dat koning Eryx daar een tempel heeft gebouwd voor zijn moeder Aphrodite. De tempel van Venus, de godin van de vruchtbaarheid. Daar is weinig meer van te zien, maar op dezelfde plek is nu het Castello di Venere. Dit werd gebouwd ten tijde van de overheersing van de Normandiërs. In het Castello di Venere kun je verschillende archeologische vondsten bekijken. Helaas hadden wij daar geen tijd voor.

Hoe kom je in Erice

Eigenlijk zijn er twee manieren om in Erice te komen. Je kunt de bergweg nemen of met de kabelbaan vanuit Trapani. Aangezien wij een georganiseerde trip hadden, werden wij met de bus via de bergweg naar boven gebracht. Ik kan je dus niet uit ervaring vertellen hoe de kabelbaan is, maar ik heb wel gelezen dat het een uitdaging is voor mensen met hoogtevrees. De bergweg is wel een aanrader. Om elk bochtje verandert het uitzicht en kun je genieten van de mooie omgeving. Bij de poort van Erice werden we uit de bus gegooid en kon ons avontuur beginnen.

Charlie en Simone in Erice

Onze ervaring in Erice zou niet misstaan in een slapstick. Toen we de trip geboekt hadden en gingen kijken wat deze nou inhield kwamen we er al rekenend achter, dat we maar kort de tijd hadden in Erice. Het was zogezegd een middagexcursie en dat betekende een trip van vier uur. Met een reistijd volgens Google van vijf kwartier heen en vijf kwartier terug bleef er in onze berekening effectief maar één uur over om foto’s te maken en door het dorp te dwalen. We werden gerustgesteld dat we echt wel genoeg tijd hadden, maar dat bleef niet hangen in onze hersenen.

Zodra de deur van de bus geopend werd, op de parkeerplaats bij de poort van Erice, vielen wij er als eerste uit en renden meteen het dorpje binnen. Als je er met een drone boven gevlogen had, zou het zeker een hilarisch gezicht zijn geweest. We waren zo bang om maar iets te missen, dat we behoorlijk heen en weer gestuiterd hebben. Mijn eerste grote tip is dan ook: zorg dat je genoeg tijd hebt in Erice. Je kunt hier makkelijk een paar uur rondbrengen. En je wil hier niet alleen rond drentelen en foto’s maken. Er zijn ook genoeg leuke plekjes waar je even kunt zitten, wat eten of drinken, of simpelweg genieten van Erice.

Naar het uitkijkpunt

We hadden besloten om eerst naar het uitkijkpunt te lopen bij het kasteel. In onze haast presteerden we het om ook nog de verkeerde route te nemen. Best knap in zo’n klein plaatsje. De zon scheen toen nog lekker en het was druk in de straatjes. Maar gaandeweg kwamen de wolken aandrijven en op de terugweg had Erice zich getransformeerd in een mysterieus dorpje. Eerlijk gezegd had dat ook wel wat. Gelukkig hebben we nog wel de zon over de zoutpannen van Marsala, en Trapani gezien, want daarna liepen we letterlijk met ons hoofd in de wolken.

De kerken van Erice

Het klinkt misschien bizar, maar in Erice zijn wel zestig! kerken en kerkjes. Het was natuurlijk niet te doen om in korte tijd overal even binnen te kijken. De Chiesa Madre, de Duomo van Erice, gebouwd in 1300, was helaas gesloten, maar schijnt erg mooi te zijn van binnen. De Chiesa di San Giuliano staat aan een mooi pleintje. Vooral de kerktoren valt goed op als je door het dorpje loopt. Hier en daar heb ik wel even snel naar binnen gekeken bij de kerken, maar voor een goede beleving en een kaarsje opsteken was dat te kort. Er staan helaas bijna overal van die kaarsen-machines, waar je een muntje in kan gooien en dan gaat er een lampje branden. Dat weiger ik. Een echt kaarsje of niet.

Pasticceria di Maria Grammatico

Waar je zeker even een stop moet maken is bij de Pasticceria di Maria Grammatico. Maria Grammatico is een elf jarig meisje, als ze door haar moeder in een klooster wordt geplaatst. Maria komt uit een gezin met zes kinderen en door de armoe van de oorlog was er weinig te eten voor de kinderen. Zo scheelde dit voor het gezin een mond te voeden. In dit klooster, Istituto San Carlo, leert Maria pasta di mandorla en marsepein maken. Veel Siciliaanse nonnen maken pasticinni van amandelen, en hebben zo een klein inkomen. Een goede traditie want er ontstond zelfs een concurrentie tussen de verschillende kloosters wie de lekkerste koekjes kon maken.

In 1963, na 15 jaar in het klooster, begint ze haar eigen winkeltje in Erice. De nonnen zijn zo jaloers, dat ze niet meer terug mocht komen naar het klooster en geen gebruik maken van de mallen en bakvormpjes. Gelukkig heeft ze goed opgelet in al die jaren en maakt nu met lokale natuurlijke ingrediënten en 100 % Siciliaanse amandelen de lekkerste pasticcini. En dit doet ze sinds 1964 onafgebroken elke dag. Je kunt in het winkeltje kiezen uit de mooie oude vitrine, het aan een tafeltje opeten, of net als wij, meenemen. Weet wel, dat als je het op hebt, je spijt hebt dat je niet meer hebt mee genomen.

De verassing van Erice

Aan de kust in Mazara del Vallo was het die ochtend nog heerlijk zonnig “zonder jas” weer. We hadden de temperatuur in Erice gecheckt en die was rond de 18 graden. Prima. Dat Erice er een verassingseffect op na houdt, hadden we niet goed ingecalculeerd. Door de ligging op de berg kan het dorp soms volledig in de mist verdwijnen en dan loop je dus letterlijk met je hoofd in de wolken. In Erice noemen ze dit “de kusjes van Venus”, jammer dat het van die koude kussen zijn. Gelukkig wordt het meteen weer een stuk warmer als de zon weer door de wolken komt. Ik adviseer wel iets warms mee te nemen, want het koelt wel een stuk af.

Al met al was Erice zeker de moeite waard. Mocht ik nog eens terugkomen in dat gedeelte van Sicilië, dan wil ik er nog eens op mijn gemakje gaan kijken. Er is zoveel meer te zien en beleven. Wat te denken van een kookles bij Maria di Grammatico?! Of rondneuzen in het kasteel, en dan de toren beklimmen. Of gewoon lekker op een terrasje zitten. Mogelijkheden genoeg, dus reden voor een tweede bezoek.

Even praktisch

Hier nog even alle praktische dingen op een rij die je kunnen helpen om een leuk bezoek te hebben aan Erice:

• zorg voor stevige schoenen in verband met de bestrating in Erice en neem iets warms mee voor als je met je hoofd in de wolken komt te lopen.
• maak de keus tussen een georganiseerde tour, de lokale bus of de kabelbaan vanuit Trapani. Informatie voor de kabelbaan vind je hier. Bus 21 rijdt vanuit Trapani, check daarvoor bij het busstation de vertrektijden. Hij doet er ongeveer 20 minuten over tot aan de poort van Erice, en ook dan kun je genieten van de mooie uitzichten.
• neem de tijd: er zijn zoveel leuke plekjes, steegjes en kerken te bekijken. Bovendien wil je toch ook even kunnen genieten van de culinaire verassingen in het dorp.
• haal een meeneemschaaltje met de verschillende lekkerste koekjes bij Maria di Grammatico.

Sharing is caring!